حاشیه نگاری دکتر پژمان شاهرخی از یک مراسم؛ کلنگ امید، به دستان کوچک آینده سپرده شد

امروز در آیین کلنگ‌زنی مرکز خدمات جامع سلامت منتخب شهر رویدر بندر خمیر هرمزگان، آگاهانه کلنگ آغاز را از دستان خود برگرداندم و آن را به پسر‌بچه‌ای از همان خاک سپردم؛ کودکی که آرامش نگاهش از هر سخنرانی و هر آیین رسمی رساتر و پرمعناتر بود، و سادگی چشمان‌اش وزنی داشت فراتر از هر عنوان و منصب.

این انتخاب برای من تنها یک نماد نبود؛ یادآوری بود از اینکه آینده این سرزمین را نه ما، که دنیای بزرگِ همین دست‌های کوچک خواهند ساخت.

پروژه‌ها افتتاح می‌شوند، ساختمان‌ها ساخته می‌شوند، اما آنچه ماندگار می‌ماند، لحظه‌ای است که مردم احساس کنند آغاز هر کار، از دل خودشان برخاسته است.

وقتی آن کودک کلنگ را به زمین کوبید، لحظه‌ای شکل گرفت که در ظاهر ساده می‌نمود، اما در باطن، تصویری عمیق از رسالت ما را آشکار می‌کرد.

وقتی کلنگ را با دستان کوچک خود بالا برد و به خاک زد، حسی در دل من نشست که در هیچ واژه‌ای نمی‌گنجد؛ انگار این زمین خود می‌دانست که آغاز امروز باید از نسل فردا رقم بخورد.

و امروز، آغاز این مرکز سلامت دقیقاً در همان‌جا معنا پیدا کرد؛ در ضربه‌ی کلنگی که نه از قدرت، بلکه از معصومیت برخاست. و این آغاز، با دستان کودکی کلید خورد که شاید هنوز مفهوم «توسعه» را نداند، اما یقین دارم روزی در همین سرزمین رشد خواهد کرد و خواهد فهمید که آن ضربه‌ی کوچک، آغاز تغییری بزرگ بود.

امید دارم روزی همین کودک در همین دیار، ثمره‌ی این مسیر را ببیند و راه‌های بسیار بزرگ‌تری را از همین نقطه آغاز کند؛ راه‌هایی که شاید امروز تصورش برای او ممکن نباشد، اما فردا می‌تواند به یکی از سازندگان اصلی‌اش تبدیل شود.